Ҷӯробҳои пашмини пойдору

Дар асоси устувории онҳо қувваи хоси нахҳои пашмӣ ҷойгир аст. Пашм табиатан тобовар аст, бо сохтори беназире, ки ба он имкон медиҳад, ки бидуни шикастан дароз шавад ва барқарор шавад, хатари сӯрохиҳо ё пошхӯриро ҳатто ҳангоми истифодаи зуд-зуд коҳиш медиҳад. Бисёре аз ҷӯробҳои пашмини пойдор бо минтақаҳои мустаҳкамшудаи пошна ва ангуштони пой-, ки аз ҳама суриш ва фарсудашавиро эҳсос мекунанд, боз ҳам беҳтар карда мешаванд. Ин қисмҳои мустаҳкамшуда аксар вақт риштаҳои ғафси пашмин ё маводи омехта ба монанди нейлонро истифода мебаранд ва як қабати иловагии муҳофизатро илова мекунанд, ки мӯҳлати ҷӯробро ба таври назаррас дароз мекунад. Новобаста аз он ки шумо масофаҳои дурро пиёда мекунед, бо варзиши берунӣ машғул мешавед ё танҳо бо реҷаи ҳаррӯзаи худ машғул мешавед, ин ҷӯробҳо пас аз шустан шустани беайбии худро нигоҳ медоранд.

Ғайр аз устувории худ, ин ҷӯробҳо тамоми манфиатҳои маҳбуби пашмро нигоҳ медоранд. Пашм як изолятори аъло буда, гармии баданро нигоҳ медорад, то пойҳоро дар ҳарорати хунук гарм нигоҳ дорад, дар ҳоле ки нафаскашӣ боқӣ мемонад, аз ҳад зиёд гармшавӣ ва намӣ пешгирӣ мекунад. Он инчунин дорои хосиятҳои табиии рутубат{2}} буда, арақро аз пӯст дур мекунад, то пойҳоро дар давоми рӯз хушк ва бароҳат нигоҳ дорад. Илова бар ин, пашм табиатан ба бӯйҳо тобовар аст, ба шарофати қобилияти ҷилавгирӣ аз афзоиши бактерияҳое, ки боиси бӯи номатлуб мегарданд-як бартарии дигаре, ки ба амалии ҷӯробҳо мусоидат мекунад.