Чуробхои пашмини гафс барои мардон

Бартарии асосии ҷӯробҳои ғафси пашмин дар таркиби моддии онҳост. Аксари ҷуфтҳои баландсифат-пашми меринос ё омехтаи меринос ва дигар нахҳои табииро истифода мебаранд, ки на танҳо ғафсро беҳтар мекунад, балки бартариҳои хоси пашмро нигоҳ медорад: рутубати истисноӣ-хосиятҳои намнокӣ ва зиддибактериявӣ. Нахҳои иловагии пашм арақро аз пӯст дур карда, намиро пешгирӣ мекунанд, ки боиси нороҳатӣ, блистерҳо ва ҳатто сармохӯрӣ дар сардиҳои шадид мегардад. Илова бар ин, табиати антибактериалии пашм ҷамъшавии бӯи бӯйро кам мекунад ва кафолат медиҳад, ки ҷӯробҳо ҳатто баъд аз пӯшидани ҳамарӯза- тару тоза боқӣ мемонанд-барои мардоне, ки соатҳои тӯлониро дар берун ё пои худ мегузаронанд, беҳтарин аст.

Тарроҳӣ{0}}ҷуробҳои ғафси пашмин барои мувозинати гармӣ ва функсияҳо сохта шудаанд. Бисёре аз минтақаҳои мустаҳкамшудаи пошна ва ангуштони пойро нишон медиҳанд, ки ба фарсудашавӣ майл доранд ва сарфи назар аз сохтори ғафси онҳо мӯҳлати ҷӯробро дароз мекунанд. Манжетҳои кабудӣ аксар вақт васеътар ва чандиртар буда, мувофиқи бароҳатро таъмин мекунанд, ки ҳатто ҳангоми ҳаракати фаъол бе лағжиш ба мӯза ё пойафзол дар ҷои худ мемонанд. Баъзе услубҳо инчунин пойҳои болишт ё пуштибони камонро дар бар мегиранд ва илова кардани болиштҳои иловагӣ, ки фишорро ҳангоми роҳ рафтан, пиёда рафтан ё истодан- сабук мекунанд ва онҳоро ҳам барои истифодаи тасодуфӣ ва ҳам фаъол мувофиқ мегардонанд.